سوال جواب

اعتقادی، احکام و ...

سوال جواب

اعتقادی، احکام و ...

۱۰ مطلب با موضوع «پرسش های دینی» ثبت شده است

۱۸
فروردين

حاج آقا قرائتی :در حدیث مى‏ خوانیم: براى هرکارى «بسم اللّه» بگویید، حتى سر سفره اگر نوع غذا را تغییر دادید «بسم اللّه» را تجدید کنید.( بحار، ج‏63، ص‏421.) 

اگر شما به یک کارخانه توجه کنید، به تمام کالاها و تولیدات خود، آرم و نشانه خود را مى ‏زند. مثلاً یک کارخانه چینى سازى، به همه ظرف‏هاى کوچک و بزرگ، حتّى کارتون و کامیونى که مربوط به حمل و نقل است، نام و آرم خود را مى‏ زند. 

پرچم هر کشورى، هم روى میز مدیران آن کشور است، هم بالاى ساختمان ادارات و هم روى کشتى هایى که از آن کشور به اطراف دنیا مى ‏روند. 

انسان خداپرست نیز تمام کارهایش، نام و آرام خدایى دارد؛ چه کوچک وچه بزرگ. 

حضرت ابراهیم ‏علیه السلام مى‏گوید: نمازم، عباداتم، زنده بودنم و مرگم براى پروردگار جهانیان است. «انّ صلاتى و نُسکى و مَحیاىَ و مَماتى لِلّه رَبّ العالَمین»(سوره انعام، آیه 162.) 

قرآن به پیامبرصلى الله علیه وآله مى ‏فرماید: هم در آغاز کار، یاد پروردگارت باش: «اِقرأ بِاسمِ ربِّک»(سوره علق، آیه 1.) و هم پس از فراغت، کارى دیگر شروع کن که در راه رضاى پروردگارت باشد، «فاذا فَرَغتَ فَانصَب و الى ربِّکَ فَارغَب»(سوره انشراح، آیه 7 - 8 .)

۱۶
فروردين
۲۵
اسفند
حاج آقا قرائتی :حضرت على‏ علیه السلام به همام مى‏ فرماید: «عَظُمَ الخالِقُ فى أنفسِهم و صَغُر ما دون ذلک»(نهج‏البلاغه، خطبه‏193.) یعنى چون خداوند در روح آنها عظمت دارد، غیر خدا هرچه باشد کوچک جلوه مى‏ کند. تا وقتى روى زمین هستیم، یک هکتار زمین براى ما بزرگ است، امّا اگر سوار هواپیما شدیم هرچه هواپیما بالاتر برود، این قطعه زمین براى ما کوچک‏تر مى‏ شود.
اگر توجهى به پولهاى موجود در بانک بکنیم، سرمایه خود را ناچیز خواهیم دید. اگر به تسبیح گفتن همه موجودات توجه داشته باشیم، گفتن چند «سبحان اللّه» را چیزى نمى‏دانیم. اگر به کتابخانه‏هاى بزرگ و مهم دنیا نگاه کنیم، مطالعه چند کتاب ما را مغرور نخواهد کرد.
وقتى به امام سجادعلیه السلام گفتند: چرا اینقدر عبادت مى ‏کنى؟ فرمود: عبادت من کجا و عبادت علىّ‏بن ابیطالب کجا!
خداوند در قرآن به پیامبرش مى‏ گوید: یادى از سختى‏هاى انبیاى گذشته کن تا سختى‏ها براى تو آسان و سبک شود. آرى، اگر به پشت سر نگاه کنیم و راه رفته را ببینیم مغرور مى‏ شویم، باید به راه نرفته نظر دوخت تا به فکر رفتن بیفتیم.